خروج پرچم های سیاه از خراسان

سیزدهم رجب، روز تجلی عدالت، شجاعت، معرفت و انسانیت است؛
روز میلاد مولودی که کعبه به افتخارش شکافته شد و تاریخ به نامش معنا گرفت.
 میلاد با سعادت امام علی علیه‌السلام، اسوه‌ی ایمان و تقوا، پدر یتیمان و یاور مظلومان، بر همه عاشقان امام مهدی ع مبارک باد.

در مقالات قبلی در مورد نام های ایرانیان در روایات اهل بیت و احادیث و داستان ها و خطبه هایی از حضرت علی (ع) در مورد ایرانیان و پیشگویی ایشان از آینده ایرانیان نوشتیم.

حال در این نوشته، در مورد خروج پرچم های سیاه می نویسیم.

نکته‌ای بسیار مهم که دانستن آن برای فهم و درک بیشتر روایات در آینده لازم است، مربوط به خروج «پرچم‌های سیاه» و پدید آمدن آن پرچم‌ها از سمت مشرق یا از جانب خراسان می‌باشد.

انگیزه خروج

 از آنجا که حقیقت و ماهیت این پرچم‌ها برای بسیاری از افراد ناشناخته و مجهول است و تشخیص انگیزه‌ی خروج و پیدایش آن‌ها برای تعداد زیادی از مردم، مانند معمایی بغرنج، سخت و مشکل به نظر می‌رسد، لذا ناگزیر هستیم برای این‌که واقعیت آن پرچم‌ها آشکار شود و بدانیم صاحبان این پرچم‌های سیاه ـ که در روایات فراوانی آمده است از مشرق نمایان می‌شوند و با مردی به نام سفیانی می‌جنگند و زمینه‌ی حکومت جهانی حضرت مهدی علیه‌السلام را آماده می‌سازند ـ چه کسانی هستند، چه می‌خواهند، چرا خروج می‌کنند و مقصودشان از این خروج و نهضت و جنبش و حرکت و جنگ و نبرد و قتل و کشتار چیست، 

سنت پرچم‌داری در گذشته و حال

 پیشرفته‌ی امروز، در میان همه‌ی دولت‌ها و کشورهای کوچک و بزرگ و ممالک مستقل و نیمه‌مستقل جهان که به اصطلاح آزادی از دست‌رفته‌ی خود را بازیافته و به استقلال نسبی و ظاهری رسیده‌اند، رسم بر این است که هر دولت و کشور، خواه و ناخواه، دارای شعار مخصوص و پرچم ویژه‌ای باشد که از دیگر دولت‌ها و کشورها متمایز گردد.
چنان‌که می‌دانیم، پرچم هر کشور در واقع رمز استقلال، نشانه‌ی عظمت و مظهر نیرومندی آن کشور است و گرچه به‌صورت ظاهر چند سانتی‌متر یا یک متر پارچه‌ای بیش نیست، اما از آنجا که رمز استقلال کشور به شمار می‌رود، در نزد همگان محترم بوده و از جلوه و شکوه خاصی برخوردار است. 

چون نشانه‌ی استقلال و رمز آزادی محسوب می‌شود، در نظر سربازان و افراد نظامی به‌قدری پرشکوه و جلال است که در پادگان‌های نظامی در برابر آن رژه می‌روند و گاه به آن سوگند می‌خورند.
از این‌ها که بگذریم، هرگاه کشوری مورد هجوم دشمن قرار گیرد، در هنگام جنگ، سربازان مدافع آن را بر دوش می‌کشند و در برابر دشمن به اهتزاز درمی‌آورند و برای برافراشتن آن و جلوگیری از سرنگونی‌اش، فداکاری‌ها و جان‌فشانی‌ها می‌کنند؛ تا جایی که حتی برای حفظ و نگهداری آن تا سرحد مرگ پیش می‌روند و جان خود را نیز در این راه فدا می‌سازند.

 این حقیقتی است که همه‌ی ما امروز با چشم خود به‌وضوح آن را مشاهده می‌کنیم.
خلاصه‌ی مطلب آن‌که سنت پرچم‌داری و داشتن پرچم، و همچنین برافراشتن آن در موقع جنگ و حفظ و نگهداری‌اش، از جمله آداب و رسوم دیرینه‌ی ملت‌ها در طول تاریخ بشریت و از عادات همیشگی آن‌هاست و تنها مربوط به امروز نیست، بلکه سابقه‌ی تاریخی طولانی دارد.
در این‌باره، ابن‌خلدون در کتاب معروف خود به نام «مقدمه‌ی ابن‌خلدون» می‌نویسد: سنت پرچم‌داری از آغاز خلقت بشر تاکنون در جنگ‌ها معمول و متداول بوده و شعار مخصوص جنگ به‌شمار می‌رفته است. ملت‌ها همواره آن را در رزمگاه‌ها و میدان‌های نبرد به کار می‌برده‌اند و حتی در دوران رسالت پیامبر گرامی اسلام نیز این سنت تداوم داشته و آن حضرت نیز همانند دیگران در جنگ‌هایی که داشته، به این سنت پایبند بوده است

.

.

.

اللهم عجل لولیک الفرج

گروه عاشقان امام مهدی (عج) در پیامرسان ایتا

علامات حتمی ظهور امام مهدی (عج)